تا كنون كتاب هاي زير از او طبع و نشر شده است:

1- واژه نامه ي بندهشن

2- واژه نامه ي گزيده هاي زادسپرم

3- اشكانيان

4- پژوهشي در اساطير ايران

5- بندهشن

6- رساله اي با عنوان سخني چند درباره ي شاهنامه

7- داستانهاي كودكان : جمشيدشاه ، بستور و رستم و ديو سفيد.

و نشر خواهد يافت :

1- ادبيات مانوي ( در دو جلد )

2- گزيده ي مقالات و گفتگوها

   وي  در شمار ايران‌شناساني است كه با نگاهي نو به تاريخ و فرهنگ و اساطير ايراني نگريسته‌اند. هر چند معتقد بود كه پيش از او، برخي متخصصان فرهنگ آسياي غربي و بين النهرين در باختر زمين، به تاثير اين فرهنگ بر فرهنگ ايراني اشاراتي داشته اند، اما او بر آن بود كه برداشت عمومي آنان از تاريخ تمدن آسياي غربي به صورت جزيي و پراكنده بوده است و تحقيقات كافي درباره اساطير و آيين‌هاي ايراني و عناصر مهم شكل‌دهنده آن ها ندارند. او در عين حال، به پژوهش هاي ژرف بين‌النهرين شناساني چون اپنهايم وساموئل كريمر وكشف ارتباط فرهنگي ايران با ببن‌النهرين اذعان داشت و زير تأثيرآنان بود. اما آن چه او بر نظرگاه رايج اين گروه از خاورشناسان افزود، تاكيد بر تلفيق فرهنگ هند و ايراني با فرهنگ بومِي نجِد ايران بود كه خود زير نفوذ فرهنگ آسياي غربي، به ويژه بين‌النهرين قرار داشت. اين ديدگاه نو بر آن است كه براي شناخت ژرف تاريخ فرهنگ و تمدن ايران باستان، فقط نبايد به شناخت ادوار هند و ايراني، ماد و پارس بسنده كنيم، چنان كه بيش تر ايران شناسان كرده اند، بلكه "براي تحليل  تمدن باستاني ايران، بايد دقيقا با تمدن عصر پيش از آريايي نجد ايران، دره سند، بين النهرين و سرزمين هاي آسياي غربي، از جمله آسياي صغير، سوريه، فلسطين و حتي مصر در شمال شرقي افريقا و يونان در جنوب شرقي اروپا آشنا بود.  چون مي توان گفت كه از هزارة چهارم پ.م. در اين نواحي ارتباط فرهنگي ويژه‌اي آغاز شد كه در هزاره هاي بعدي حتي تا عصر اسلامي هرگز سستي نگرفت و فرهنگ اقوام تازه واردي چون آرياييان به درة سند و نجد ايران را به مرور در گوناگوني‌هاي ساختارهاي بومي خويش، از جمله در يكتاپرستي عظيم هزارة اول پ.م. در غرب آسيا، حل كرد" (بهار: 1372، ص 9). بهار مسئله وام‌گيري فرهنگي تاثيرپذيري مستقيم از فرهنگ‌هاي ديگر را جزو نكات مثبت فرهنگ‌ها مىدانست و معتقد بود كه تمدن شكوهمند يوناني با تاثيرپذيري از فرهنگ كهن سومر، بابل، مصر و آسياي صغير توانست به چنان عظمت و شكوفايي برسد. از اين رو، تاثيرپذيري فرهنگ ايراني از فرهنگ بين‌النهرين را نشان تمدن و پويايي فرهنگ تلقي مي كرد.

مهم ترين كار پژوهشي بهار، پژوهشي در اساطير ايران، كاوشي سي‌ساله در ريشه‌يابي و بازسازي اساطير ايراني بر پاية متون اوستايي و به طورعمده متون پهلوي است. او براي تدوين اين اثر، ناگزير شد اكثر متون ايراني دورة ميانه را، كه تا آن‌زمان به فارسي ترجمه نشده بود، از اصل پهلوي قرائت و ترجمه كند. آن‌گاه بر اساس آن ها به بازسازي اسطوره‌هاي ايراني بپردازد. حاصل اين كار از جمله گزارش و ترجمه بندهش، نخستين دانش‌نامة كهن ايراني به پهلوي، بودكه بيست سالي روي آن كار كرد. دامنه كار او بسيار گسترده و عميق بود و به ويژه تدقيق و وسواس علمي او خود از عواملي است كه باعث شد پارة دوم پژوهشي در اساطير ايراني به پايان نرسد.

دكتر بهار طرحي سترگ براي اساطير ايراني داشت كه برخي از رئوس مطالب آن عبارت اند از: اسطوره، اقوام و تطور فرهنگي در نجد ايران، منابع اساطير ايراني، آفرينش، مردم، پايان جهان، بهشت و دوزخ در اساطير ايران، آيين در ارتباط با اسطوره و بحث در كاركرد اسطوره‌ها و حماسه‌هاي ايراني. دراين طرح گسترده او تنها توانست اساطير دورة ميانه ايراني را به سرانجام برساند و پژوهش او همه مراحل سه گانه اساطير ايراني را در برنمي‌گيرد. با اين‌حال، او را مي توان آغازگر اسطوره‌شناسي ايراني به شيوة علمي و دانشگاهي به شمار آورد. چون پيش از او پژوهش‌هاي اسطوره‌شناسي ايراني به شكل جانبي در حاشيه ايران‌شناسي قرار داشت.

بهار از ميان مكاتب گوناگون اسطوره شناسي، بيش تر به تلفيقي از مكتب تطور و اشاعه  و پديدار‌شناسي گرايش داشت و معتقد بود كه اگر مراد ما از شناخت عوامل بيروني و دروني شكل دهندة فرهنگ و تاريخ تطور و مباني مكتب تطور روي آوريم و اگر هدف ما شناخت نظام كلي مجموعة اساطيري در يك مقطع مشخص باشد، بايد به روش هم‌زماني رو آوريم. در عين حال، معتقد بود كه بايد همة مكاتب اسطوره‌شناسي را باز‌شناخت و از هر مكتب با توجه به تاريخ تطور  اسطوره‌شناسي بهره برد. از اين رو، بهار اساطير را رواياتي معمولاً مقدس  در باره ايزدان و باشندگان فراطبيعي و رويدادهاي شگرفي مي‌دانست كه در زمان هاي آغازين انجام گرفته يا در زمان‌هاي بس دور انجام خواهد گرفت و اعتقاد داشت كه زمان آغازين و زمان پسين دو عصر اساطيري‌اند ، اما زمان حال معمولاً مربوط به اعصار تاريخي و موضوع حماسه است ( بهار، 1373، ص 204)

يكي ديگر از ديدگاه‌هاي نوين بهار در باره فرهنگ ايراني، تحول دين در آسياي غربي از 500 پ. م. تا نخستين سده‌هاي اسلامي و نقش مهم كيش گنوسي و مانوي بر فرهنگ ايراني دوره ساساني و استمرار آن در فرهنگ عرفاني دوره اسلامي بود (بهار، 1382، ص 90 به بعد).

از ويژگي‌هاي ديدگاه بهار، فراگير دانستن پهنه فرهنگ ايراني بود. او هيچ گاه تاريخ و فرهنگ ايران را به صورت گسسته نمي نگريست و تقسيم‌بندي هاي تاريخي را به گونه‌اي بخش‌بندي فرهنگي تعميم مي داد و فرهنگ ايراني را در گستره اي چند هزار ساله مي نگريست. دغدغه‌اش كاوش در فرهنگ بوميان ايراني پيش از ورود آريايي‌ها بود و تاثير فرهنگ و  تمدن زرتشتي و حتي نفوذ كيش‌هاي ميترايي و زرواني را در فرهنگ ايراني دوره اسلامي انكار نمي كرد، از جمله، آيين فتوت و عياري، مراسم زورخانه و كشتي سنتي را متاثر از فرهنگ ميترايي مي پنداشت و دربارة جشن‌هاي سده، نوروز و مهرگان ديدگاهي تازه داشت (بهار: 1376، ص 339 به بعد).